عده اى از رواياتى كه عامّه در فضل حضرت امير ـ عليه السّلام ـ نقل كرده اند در درجه ى اوّل و اعلى قرار دارد، نظير: «أَنْتَ مِنّى بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسى إِلاّ أَنَّهُ لا نَبِىَّ بَعْدى.»(1) تو نسبت به من مشابه هارون به حضرت موسى ـ عليهماالسّلام ـ هستى، تنها با اين تفاوت كه بعد از من پيامبرى نخواهد بود. از جمله ى استثنا: «إِلاّ أَنَّهُ لا نَبِىَّ بَعْدى» استفاده مى شود كه در مستثنى مِنْه همه چيز مندرج است.

جهت مشاهده فرمایشات معظم له پیرامون مظلومیت امیرالمؤمنین (علیه السلام) به نگارخانه مراجعه نمایید.

در حديث قدسى آمده است:« أَلصَّوْمُ لى وَ أَنَا أَجْزى بِهِ. »
روزه براى من است، و من خود پاداش آن را مى دهم.(1)
يعنى خداوند متعال ثواب آن را بدون واسطه مى دهد، علاوه بر ثواب هايى كه در كتاب و سنّت ذكر شده است:
«فَلاَ تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ أُخْفِىَ لَهُم مِّن قُرَّةِ أَعْيُنٍ» پس هيچ كس نمى داند كه چه چشم روشنى هايى براى آنان مخفى شده است. (2) يعنى قابل وصف و توصيف نيست.

سؤال: مى گويند: «بعضى از علما و يا بزرگان اهل معرفت يك سال تمام شب ها را بيدار بوده اند تا شب قدر را درك كنند» آيا اين مطلب صحّت دارد؟
جواب: براى ما هر شب، شب قدر است در خوابيدن چون هميشه در ايّام سال شب ها مى خوابيم! اين سيّد بن طاووس ـ رحمه اللّه  ـ است كه اين تعبير را دارد: «إِنّى لاَءَعْرِفُ مَنْ يَعْرِفُ لَيْلَةَ الْقَدْرِ!» من كسى را مى شناسم كه شب قدر را مى شناسد!(1) سپس در ادامه مى فرمايد: «وَ هِىَ رَحْمَةٌ أَدْرَكْتُهُ مِنْ رَبِّ الْعالَمينَ.»؛ (و اين رحمتى از جانب پروردگار جهانيان است كه من نيز آن را دريافته ام.)

در روايت است كه:
« لِلصّائِمِ فَرْحَتانِ: فَرْحَةٌ عِنْدَ إِفْطارِهِ، وَ فَرْحَةٌ عِنْدَ لِقاءِ رَبِّهِ. »
روزه دار دو خوشحالى دارد:يكى هنگام افطار، و ديگرى هنگام ديدار پروردگار.(1) البتّه اين در صورتى است كه در فطور و سحرى، نخوردن در روز را تدارك نكند.
دوازده روز از رمضان گذشته بود، روزه دارى در مسجد كوفه مى گفت: تا به حال گرسنه نشده ام، صوم هم براى او جوع آور نيست! با اين كه بعضى طالب چلومرغ و غذاهاى لذيذند.

در آخر كتاب الفوائد المدنيّة، رساله اى از سيّدبن طاووس ـ رحمه اللّه ـ است. مرحوم سيّد كأنّه از جهت احاطه به روايات و ادعيه، اوّل است. او قايل به الهام بود. مى فرمود:
«إِنِّى لاَءَعْرِفُ مَنْ يَعْرِفُ لَيْلَةَ الْقَدْرِ!» من كسى را مى شناسم كه شب قدر را مى شناسد!(1) سپس در ادامه مى فرمايد: «وَ هِىَ رَحْمَةٌ أَدْرَكْتُهُ مِنْ رَبِّ الْعالَمينَ.»؛ (و اين رحمتى از جانب پروردگار جهانيان است كه من نيز آن را دريافته ام.) شگفت اين كه درادامه مى افزايد: «وَ لَيْسَتْ هِىَ بِأَعْظَمَ مِنْ رَحْمَةِ اللّه  ـ جَلَ جَلالُهُ ـ بِمَعْرِفَةِ ذاتِهِ الْمُقَدَّسَةِ وَ صِفاتِهِ الْمُنَزَّهَةِ وَ مَعْرِفَةِ سَيِّدِ الْمُرْسَلينَ وَ خَواصِّ عِتْرَتِهِ الطّاهِرينَ.»؛ (و اين رحمت، از رحمت خداوند ـ جلّ جلاله ـ در راهنمايى به شناخت ذات مقدّس و صفات پاك و نيز شناخت سرور پيامبران و ويژگان از اهل بيت پاكش، بزرگتر نيست.) .