يكى از خلفاى جور يك نفر شيعه را به اعدام محكوم كرده بود و مى خواست او را به دار بياويزد. در همان لحظه نامه اى به خطّ امام صادق ـ عليه السّلام ـ به او رساندند كه در آن دعايى بود كه براى استخلاص او نوشته شده بود، به اين صورت: 
«يا كآِئنا قَبْلَ كُلِّ شَىْ ءٍ، وَ يا كآِئنا بَعْدَ كُلِّ شَىْ ءٍ، يا مُكَوِّنَ كُلِّ شَىْ ءٍ، أَلْبِسْنِى دِرْعَكَ الْحَصِينَةَ مِنْ شَرِّ جَمِيعِ خَلْقِكَ.»(1)
اى خدايى كه پيش از هر چيز بوده اى و بعد از هر چيز هستى و همه ى اشيا را به وجود آورده اى، آن زره مصون و محفوظ خود را كه انسان را از شرّ تمام مخلوقاتت محافظت مى كند، بر من بپوشان.
وى مى گويد: آن را خواندم و تأثير كرد و آمدند و مرا باز كردند و آزاد نمودند.

1. ر.ك: مدينة المعاجز، ج 6، ص 178؛ بحارالانوار، ج 92، ص 225.