در روايت آمده است: 
خانه ‏هايى كه در آن‏ها تلاوت قرآن مى‏شود: «تُضِيئُ لاِءَهْلِ السَّمآءِ كَما يُضِيئُ النَّجْمُ [أَلْكُوكَبُ الدُّرِّىُّ] لاِءَهْلِ الاْءَرْضِ.»(1) چنان كه ستاره يا ستاره‏ ى درخشنده براى اهل زمين مى‏ درخشد، براى آسمانيان مى‏ درخشد.
در گذشته صداى قرآن از منازل بلند مى‏ شد.
 در حالات اصحاب سيّدالشهدا ـ عليه ‏السّلام ـ در شب عاشورا آمده است:

«لَهُمْ دَوِىٌّ كَدَوِىِّ النَّحْلِ.»(2) زمزمه‏اى همانند صداى زنبور عسل داشتند.
هم چنين آمده است كه ايشان:
«مَا بَيْنَ راكِعٍ وَ ساجِدٍ وَ قائِمٍ وَ قاعِدٍ.»(3) در حالات مختلف: برخى در ركوع و برخى در سجده و برخى ايستاده و بعضى نشسته [به عبادت و راز و نياز و مناجات و انس با خدا مشغول بودند].
و در خطبه‏ى همّام در شمار ويژگى‏هاى متّقين آمده است:
«فَصافُّونَ أَقْدامَهُمْ يَتْلُونَ آياتِ اللّه‏ِ آناءَ اللَّيْلِ و أَطْرافَ النَّهارِ.»(4) مرتّب به نماز ايستاده و در لحظات شب در آغاز و پايان روز، آيات خدا را تلاوت مى‏كنند.

1. مشابه: اصول كافى، ج 2، ص 210؛ من لايحضره الفقيه، ج 1، ص 473؛ تهذيب، ج 2، ص 122؛ وسائل الشيعه، ج 2، ص 122؛ ج 5، ص 294؛ ج 8، ص 158؛ بحارالانوار، ج 84، ص 153؛ ارشاد القلوب، ج 1، ص 92؛ اعلام الدّين، ص 262؛ ثواب الاعمال، ص 42؛ روضة الواعظين، ج 2، ص 321؛ المقنعة، ص 120. متن روايت در همه‏ى منابع ياد شده، در مورد خانه‏هايى كه در ضمن نماز شب، قرآن تلاوت مى‏شود، است. عين عبارت حديث مذكور در كافى، ج 2، ص 210، روايت 1367 به اين صورت است: «إِنَّ الْبُيُوتَ الَّتى يُصَلّى فيها بِاللَّيْلِ بِتِلاوَةِ الْقُرْآنِ، تُضيئُ لاِءَهْلِ السَّماءِ كَما تُضيئُ نُجُومُ السَّماءِ لاِءَهْلِ أَلاْءَرْضِ.»
2. بحارالانوار، ج 44، ص 393؛ اللهوف، ص 91.
3. همان.
4. مشابه اين سخن از اميرالمؤمنين ـ عليه‏السّلام ـ درباره‏ى ويژگى‏هاى تقوا پيشگان و نشانه‏هاى مؤمنان نقل شده است، به اين صورت: «أَمَّا اللَّيْلُ فَصافُّونَ أَقْدامَهُمْ، تالينَ لاِءَجزاءِ الْقُرْآنِ، يُرَتِّلُونَه تَرْتيلاً...» ر.ك: وسائل الشيعه، ج 6، ص 172؛ مستدرك الوسائل، ج 4، ص 240؛ بحارالانوار، ج 64، ص 315 و 341؛ ج 65، ص 194؛ ج 75، ص 28؛ امالى صدوق، ص 570؛ تحف العقول، ص 159؛ صفات الشيعة، ص 18؛ كتاب سليم، ص 849؛ كنزالفوائد، ج 1، ص 90؛ نيز ر.ك: بحارالانوار، ج 75، ص 73؛ اعلام الدّين، ص 138.